Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
            Deze    eerste    kerk    was    echter    spoedig    te    klein    en    in    1158    nodigde Vlierbeek   bouwlieden   uit   voor   de   oprichting   van   een   meer   monumentale bidplaats.   Met   het   oog   op   deze   werken   besliste   abt   Godescalc   van Affligem in   hetzelfde   jaar   dat   alle   inkomsten   van   Vlierbeek   volledig   aan   deze   jonge stichting zouden toebehoren.       Het   nieuwe   bedehuis   was   klaar   in   1170   en   werd   toegewijd   aan   de   H. Maagd   en   aan   de   H.   Medardus,   een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw. Deze   kerk   was   laatromaans   van   vorm,   met   drie   beuken   en   een   toren   met piramidedak   aan   de   westkant.   Ze   is   vergelijkbaar   met   wat   nog   rest   van   de romaanse kerken van bijvoorbeeld Herent, Orp-le-Grand en Bierbeek.       Deze   kloosterkerk   beschikte   dank   zij   de   vrijgevigheid   van   velen   over   een rijkelijk     mobilair.     Volgens     de     overlevering     begiftigden     de     Brabantse hertogen,    haar    met    vijf    altaren    en    talrijke    relieken.    Tal    van    edelen, waaronder    baronnen    van    Wezemaal    en    heren    van    Rotselaar,    evenals begoede burgers uit Leuven kozen haar als laatste rustplaats.       Uiteraard   werden   ook   andere   kloostergebouwen   opgetrokken.   Tengevolge van   het   Concilie   van Aken   (817),   waar   onder   meer   gehandeld   werd   over   het kloosterleven,   werd   een   ideaalplan   ontworpen.   Het   is   thans   bekend   als “Plan   van   Sankt   Gallen‟   omdat   het   enige   bekende   exemplaar   nu      nog   in deze    abdij    is    bewaard.    Op    dit    plan    was    een    architectonische    structuur uitgewerkt   die   op   de   meest   perfecte   wijze   voldeed   aan   alle   eisen   die   een leven   in   gemeenschap   en   in   dienst   van   God   stelde.   Omwille   van   het   ideale karakter   bleef   dit   plan   vanaf   de   9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de   basis voor   elk   nieuw   klooster.   Een   open   vierkante   binnentuin   met   daaromheen overdekte    galerijen,    het    kloosterpand,    Vormde    het    hart.    De    galerijen fungeerden      als      circulatiegangen      die      toegang      verleenden      tot      de hoofdgebouwen    die    langs    de    vier    zijden    waren    opgericht:    de    kerk,    de kapittelzaal,   de   refter   en   de   opslagplaatsen.   Daaromheen   bevonden   zich,   in los   verband,   secundaire   ruimten   zoals   het   abtskwartier,   noviciaat,   infirmerie, gastenverblijven,   constructies   in   verband   met   landbouw   en   het   beoefenen van ambachten. Dit alles werd met een omheiningmuur omsloten.         De    abdij    van    Vlierbeek    bood    de    eeuwen    door,    ondanks    regelmatige verbouwingen    en    aanpassingen,    en    binnen    haar    specifieke    noden    en mogelijkheden,   een   valabele   variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig   omheind vormde    dit    convent    niet    alleen    een    stenen    eiland    temidden    van    het platteland, maar ook een oninneembare Civitas Dei een stad van God.  .
1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN  KERK
  tijdlijn