De   eerste   kerk   was      spoedig   te   klein   en   in   1158   nodigde   Vlierbeek   bouwlieden uit   voor   de   oprichting   van   een   meer   monumentale   bidplaats.   Met   het   oog   op   deze werken   besliste   abt   Godescalc   van   Affligem   in   hetzelfde   jaar   dat   alle   inkomsten van Vlierbeek volledig aan deze jonge stichting zouden toebehoren.       Het   nieuwe   bedehuis   was   klaar   in   1170   en   werd   toegewijd   aan   de   H.   Maagd   en aan   de   H.   Medardus,   een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw.         Uiteraard   werden ook   andere   kloostergebouwen   opgetrokken. Tengevolge   van   het   Concilie   van Aken (817),    waar    onder    meer    gehandeld    werd    over    het    kloosterleven,    werd    een ideaalplan   ontworpen.   Het   is   thans   bekend   als   “Plan   van   Sankt   Gallen‟   omdat   het enige   bekende   exemplaar   nu      nog   in   deze   abdij   is   bewaard.   Op   dit   plan   was   een architectonische   structuur   uitgewerkt   die   op   de   meest   perfecte   wijze   voldeed   aan alle   eisen   die   een   leven   in   gemeenschap   en   in   dienst   van   God   stelde.   Omwille   van het   ideale   karakter   bleef   dit   plan   vanaf   de   9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de   basis voor    elk    nieuw    klooster.    Een    open    vierkante    binnentuin    met    daaromheen overdekte   galerijen,   het   kloosterpand,   Vormde   het   hart.   De   galerijen   fungeerden als   circulatiegangen   die   toegang   verleenden   tot   de   hoofdgebouwen   die   langs   de vier     zijden     waren     opgericht:     de     kerk,     de     kapittelzaal,     de     refter     en     de opslagplaatsen.   Daaromheen   bevonden   zich,   in   los   verband,   secundaire   ruimten zoals    het    abtskwartier,    noviciaat,    infirmerie,    gastenverblijven,    constructies    in verband   met   landbouw   en   het   beoefenen   van   ambachten.   Dit   alles   werd   met   een omheiningmuur omsloten.           De     abdij     van     Vlierbeek     bood     de     eeuwen     door,     ondanks     regelmatige verbouwingen     en     aanpassingen,     en     binnen     haar     specifieke     noden     en mogelijkheden,   een   valabele   variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig   omheind   vormde   dit convent   niet   alleen   een   stenen   eiland   temidden   van   het   platteland,   maar   ook   een oninneembare Civitas Dei een stad van God.  .

1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN KERK

Abdij van Vlierbeek
De    kerk    was    laatromaans    van    vorm,    met    drie beuken    en    een    toren    met    piramidedak    aan    de westkant.   Ze   is   vergelijkbaar   met   wat   nog   rest   van de   romaanse   kerken   van   bijvoorbeeld   Herent,   Orp- le-Grand en Bierbeek.           Deze     kloosterkerk     beschikte     dank     zij     de vrijgevigheid    van    velen    over    een    rijkelijk    mobilair. Volgens   de   overlevering   begiftigden   de   Brabantse hertogen,   haar   met   vijf   altaren   en   talrijke   relieken. Tal   van   edelen,   waaronder   baronnen   van   Wezemaal en   heren   van   Rotselaar,   evenals   begoede   burgers uit Leuven kozen haar als laatste rustplaats.  
© Heemkundige Kring Vlierbeek         
         De   eerste   kerk   was      spoedig   te   klein   en   in   1158 nodigde   Vlierbeek   bouwlieden   uit   voor   de   oprichting   van een   meer   monumentale   bidplaats.   Met   het   oog   op   deze werken   besliste   abt   Godescalc   van Affligem   in   hetzelfde jaar   dat   alle   inkomsten   van   Vlierbeek   volledig   aan   deze jonge stichting zouden toebehoren.         Het    nieuwe    bedehuis    was    klaar    in    1170    en    werd toegewijd   aan   de   H.   Maagd   en   aan   de   H.   Medardus, een   bisschop   van   Noyon   uit   de   6de   eeuw.         Uiteraard werden    ook    andere    kloostergebouwen    opgetrokken. Tengevolge    van    het    Concilie    van    Aken    (817),    waar onder    meer    gehandeld    werd    over    het    kloosterleven, werd   een   ideaalplan   ontworpen.   Het   is   thans   bekend   als “Plan    van    Sankt    Gallen‟    omdat    het    enige    bekende exemplaar   nu      nog   in   deze   abdij   is   bewaard.   Op   dit   plan was   een   architectonische   structuur   uitgewerkt   die   op   de meest   perfecte   wijze   voldeed   aan   alle   eisen   die   een leven    in    gemeenschap    en    in    dienst    van    God    stelde. Omwille   van   het   ideale   karakter   bleef   dit   plan   vanaf   de 9de   eeuw   tot   op   de   huidige   dag   de   basis   voor   elk   nieuw klooster.      Een      open      vierkante      binnentuin      met daaromheen     overdekte     galerijen,     het     kloosterpand, Vormde      het      hart.      De      galerijen      fungeerden      als circulatiegangen      die      toegang      verleenden      tot      de hoofdgebouwen     die     langs     de     vier     zijden     waren opgericht:    de    kerk,    de    kapittelzaal,    de    refter    en    de opslagplaatsen.    Daaromheen    bevonden    zich,    in    los verband,    secundaire    ruimten    zoals    het    abtskwartier, noviciaat,    infirmerie,    gastenverblijven,    constructies    in verband     met     landbouw     en     het     beoefenen     van ambachten.    Dit    alles    werd    met    een    omheiningmuur omsloten.       De   abdij   van   Vlierbeek   bood   de   eeuwen   door,   ondanks regelmatige   verbouwingen   en   aanpassingen,   en   binnen haar   specifieke   noden   en   mogelijkheden,   een   valabele variante   op   dit   ideaalplan.   Stevig   omheind   vormde   dit convent   niet   alleen   een   stenen   eiland   temidden   van   het platteland,   maar   ook   een   oninneembare   Civitas   Dei   een stad van God.

1170 BOUW VAN EEN EERSTE STENEN KERK

Abdij van Vlierbeek

Geschiedenis