VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845

De  

eerste  

pastoor  

van  

het  

zelfstandig  

Vlierbeek  

was  

A.  

Boomans.  

Victor  

Van  

Schaeybroeck  

volgde  

in  

1834

Boomans  

op  

als  

pastoor.  

In  

zijn  

"Cronijck  

of  

memorieboek  

van  

de  

succursale  

  

kerk  

van  

Kessel-Loo".Tekende  

hij  

zijn

indrukken  

op  

over  

de  

toestand  

van  

de  

kerk  

zoals  

hij  

die  

aantrof  

bij  

zijn  

aanstelling.  

De  

eerste  

zin  

spreekt  

reeds  

voor

zich:  

"Hier  

gekomen  

zijnde  

heb  

ik  

een  

schoon  

kerkgebouw  

gevonden  

dog  

in  

een  

alderslegsten  

staed  

zonder  

middelen

en   

zonder   

meubelen   

of   

ornamenten   

als   

alleenlijk   

het   

noodzaekelijk   

om   

nauwelijks   

het   

H.   

Sacrificie   

te   

kunnen

verrigten".  

Uit  

het  

vervolg  

van  

de  

tekst  

blijkt  

inderdaad  

dat  

deze  

bewering  

niet  

uit  

de  

lucht  

gegrepen  

was.  

Het  

doksaal

werd  

gestut  

door  

twee  

dennestammen;  

er  

was  

geen  

sacristie;  

de  

zuidwestelijke  

hoek  

van  

de  

toren  

was  

aan  

het

afbrokkelen en de bol dreigde te vallen.

Niet  

alle  

abdijgebouwen  

waren  

nuttig  

voor  

de  

toenmalige  

bewoners  

en  

men  

liet  

drie  

armen  

van  

het  

kloosterpand

afbreken,  

op  

drie  

traveeën  

na.  

Die  

werden  

ingericht  

als  

bergplaats  

en  

bevinden  

zich  

nog  

steeds  

in  

de  

tuinen  

achter  

de

hoofdvleugel.  

De  

westelijke  

arm  

van  

dit  

pand  

bleef  

behouden  

en  

werd  

geïntegreerd  

in  

de  

woningen  

die  

in  

het

hoofdgebouw  

werden  

ingericht.  

Ook  

andere  

gebouwen  

die  

het  

pand  

langs  

de  

noord-  

en  

oostzijde  

omgaven,  

zoals  

de

sacristie,  

de  

kapittelzaal  

en  

de  

refter,  

liet  

de  

kerkfabriek  

afbreken.  

  

Stenen  

en  

schaliën  

moesten  

worden  

gekuist  

en

samen  

met  

het  

hout  

opgestapeld  

voor  

verkoop.  

Door  

deze  

afbraak  

werd  

de  

abdij  

beroofd  

van  

de  

gebouwen  

die  

haar

het meest kenmerken.

In  

1841  

bevond  

het  

archief  

van  

de  

vroeger  

abdij  

zich  

nog  

steeds  

in  

de  

archiefkamer

.  

Na  

de  

vlucht  

tijdens  

de

Franse  

Overheersing  

was  

het  

intact  

teruggebracht.  

Jan  

Vanden  

Schoor,  

een  

der  

teruggekeerde  

monniken  

(+1842),

toonde  

het  

aan  

Edward  

Van  

Even,  

archivaris  

van  

Leuven,  

die  

verwonderd  

was  

over  

de  

rijkdom  

van  

dit  

archief  

en  

van

de  

zorg  

waarmee  

het  

was  

opgeborgen.  

Pastoor  

Van  

Schaeybroeck  

besloot  

echter  

alles  

te  

verbranden,  

wellicht  

in  

de

mening   

dat   

zich   

hier   

"verboden"   

documenten   

konden   

bevinden,   

vermits   

Vlierbeek   

een   

"ketterse"   

abt,   

Pïeter

Paradaens,  

had  

gekend  

  

Deze  

verbranding  

in  

een  

van  

de  

grote  

ovens  

van  

de  

abdij  

duurde  

verscheidene  

dagen.

Ongetwijfeld  

betekende  

dit  

een  

onherstelbaar  

verlies.  

Voor  

het  

schrijven  

van  

de  

geschiedenis  

is  

men  

dus  

aangewezen

op   

andere   

bronnen,   

vooral   

afkomstig   

van   

de   

instellingen   

waarmee   

het   

convent   

betrekkingen   

onderhield.   

Het

parochiearchief  

van  

Vlierbeek  

-  

sedert  

1965  

bewaard  

in  

het  

Stedelijk  

Museum  

te  

Leuven  

-en  

nu  

in  

het  

Rijksarchief,

bevat  

slechts  

enkele  

oude  

stukken  

over  

de  

abdij,  

zoals  

brieven  

over  

indulgenties  

en  

relieken,  

leenboeken  

en  

registers

van goederen. Het grootste deel heeft echter uitsluitend betrekking op de in 1829 gestichte parochie zelf.

Abdij van Vlierbeek
VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845

De     

eerste     

pastoor     

van     

het

zelfstandig  

Vlierbeek  

was  

A.  

Boomans.

Victor   

Van   

Schaeybroeck   

volgde   

in

1834  

Boomans  

op  

als  

pastoor.  

In  

zijn

"Cronijck    

of    

memorieboek    

van    

de

succursale      

      

kerk      

van      

Kessel-

Loo".Tekende  

hij  

zijn  

indrukken  

op  

over

de  

toestand  

van  

de  

kerk  

zoals  

hij  

die

aantrof   

bij   

zijn   

aanstelling.   

De   

eerste

zin    

spreekt    

reeds    

voor    

zich:    

"Hier

gekomen   

zijnde   

heb   

ik   

een   

schoon

kerkgebouw    

gevonden    

dog    

in    

een

alderslegsten   

staed   

zonder   

middelen

en  

zonder  

meubelen  

of  

ornamenten  

als

alleenlijk      

het      

noodzaekelijk      

om

nauwelijks  

het  

H.  

Sacrificie  

te  

kunnen

verrigten".  

Uit  

het  

vervolg  

van  

de  

tekst

blijkt  

inderdaad  

dat  

deze  

bewering  

niet

uit    

de    

lucht    

gegrepen    

was.    

Het

doksaal     

werd     

gestut     

door     

twee

dennestammen;       

er       

was       

geen

sacristie;  

de  

zuidwestelijke  

hoek  

van

de  

toren  

was  

aan  

het  

afbrokkelen  

en

de bol dreigde te vallen.

Niet   

alle   

abdijgebouwen   

waren

nuttig   

voor   

de   

toenmalige   

bewoners

en    

men    

liet    

drie    

armen    

van    

het

kloosterpand      

afbreken,      

op      

drie

traveeën  

na.  

Die  

werden  

ingericht  

als

bergplaats    

en    

bevinden    

zich    

nog

steeds     

in     

de     

tuinen     

achter     

de

hoofdvleugel.  

De  

westelijke  

arm  

van

dit   

pand   

bleef   

behouden   

en   

werd

geïntegreerd  

in  

de  

woningen  

die  

in  

het

hoofdgebouw   

werden   

ingericht.   

Ook

andere  

gebouwen  

die  

het  

pand  

langs  

de  

noord-  

en  

oostzijde  

omgaven,

zoals  

de  

sacristie,  

de  

kapittelzaal  

en  

de  

refter,  

liet  

de  

kerkfabriek  

afbreken.  

 

Stenen   

en   

schaliën   

moesten   

worden   

gekuist   

en   

samen   

met   

het   

hout

opgestapeld  

voor  

verkoop.  

Door  

deze  

afbraak  

werd  

de  

abdij  

beroofd  

van

de gebouwen die haar het meest kenmerken.

In  

1841  

bevond  

het  

archief  

van  

de  

vroeger  

abdij  

zich  

nog  

steeds  

in  

de

archiefkamer

.  

Na  

de  

vlucht  

tijdens  

de  

Franse  

Overheersing  

was  

het  

intact

teruggebracht.   

Jan   

Vanden   

Schoor,   

een   

der   

teruggekeerde   

monniken

(+1842),  

toonde  

het  

aan  

Edward  

Van  

Even,  

archivaris  

van  

Leuven,  

die

verwonderd  

was  

over  

de  

rijkdom  

van  

dit  

archief  

en  

van  

de  

zorg  

waarmee

het  

was  

opgeborgen.  

Pastoor  

Van  

Schaeybroeck  

besloot  

echter  

alles  

te

verbranden,  

wellicht  

in  

de  

mening  

dat  

zich  

hier  

"verboden"  

documenten

konden  

bevinden,  

vermits  

Vlierbeek  

een  

"ketterse"  

abt,  

Pïeter  

Paradaens,

had  

gekend  

  

Deze  

verbranding  

in  

een  

van  

de  

grote  

ovens  

van  

de  

abdij

duurde     

verscheidene     

dagen.     

Ongetwijfeld     

betekende     

dit     

een

onherstelbaar  

verlies.  

Voor  

het  

schrijven  

van  

de  

geschiedenis  

is  

men  

dus

aangewezen   

op   

andere   

bronnen,   

vooral   

afkomstig   

van   

de   

instellingen

waarmee  

het  

convent  

betrekkingen  

onderhield.  

Het  

parochiearchief  

van

Vlierbeek  

-  

sedert  

1965  

bewaard  

in  

het  

Stedelijk  

Museum  

te  

Leuven  

-en

nu  

in  

het  

Rijksarchief,  

bevat  

slechts  

enkele  

oude  

stukken  

over  

de  

abdij,

zoals  

brieven  

over  

indulgenties  

en  

relieken,  

leenboeken  

en  

registers  

van

goederen.  

Het  

grootste  

deel  

heeft  

echter  

uitsluitend  

betrekking  

op  

de  

in

1829 gestichte parochie zelf.

Abdij van Vlierbeek