Home Geschiedenis Virtueel bezoek Agenda/Rondleidingen Heemkundige kring Erfgoed Archief Contact
VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845
De eerste pastoor van het zelfstandig Vlierbeek was A. Boomans. Victor Van Schaeybroeck volgde in 1834 Boomans op als pastoor. In zijn "Cronijck of memorieboek van de succursale  kerk van Kessel-Loo".Tekende hij zijn indrukken op over de toestand van de kerk zoals hij die aantrof bij zijn aanstelling. De eerste zin spreekt reeds voor zich: "Hier gekomen zijnde heb ik een schoon kerkgebouw gevonden dog in een alderslegsten staed zonder middelen en zonder meubelen of ornamenten als alleenlijk het noodzaekelijk om nauwelijks het H. Sacrificie te kunnen verrigten". Uit het vervolg van de tekst blijkt inderdaad dat deze bewering niet uit de lucht gegrepen was. Het doksaal werd gestut door twee dennestammen; er was geen sacristie; de zuidwestelijke hoek van de toren was aan het afbrokkelen en de bol dreigde te vallen.  In 1841 bevond het archief van de vroeger abdij zich nog steeds in de archiefkamer. Na de vlucht tijdens de Franse Overheersing was het intact teruggebracht. Jan Vanden Schoor, een der teruggekeerde monniken (+1842), toonde het aan Edward Van Even, archivaris van Leuven, die verwonderd was over de rijkdom van dit archief en van de zorg waarmee het was opgeborgen. Pastoor Van Schaeybroeck besloot echter alles te verbranden, wellicht in de mening dat zich hier "verboden" documenten konden bevinden, vermits Vlierbeek een "ketterse" abt, PÔeter Paradaens, had gekend  Deze verbranding in een van de grote ovens van de abdij duurde verscheidene dagen. Ongetwijfeld betekende dit een onherstelbaar verlies. Voor het schrijven van de geschiedenis is men dus aangewezen op andere bronnen, vooral afkomstig van de instellingen waarmee het convent betrekkingen onderhield. Het parochiearchief van Vlierbeek - sedert 1965 bewaard in het Stedelijk Museum te Leuven -en nu in het Rijksarchief, bevat slechts enkele oude stukken over de abdij, zoals brieven over indulgenties en relieken, leenboeken en registers van goederen. Het grootste deel heeft echter uitsluitend betrekking op de in 1829 gestichte parochie zelf.
Abdij van Vlierbeek
© KIK Brussel 2017
Niet   alle   abdijgebouwen   waren   nuttig   voor   de   toenmalige   bewoners en   men   liet   drie   armen   van   het   kloosterpand   afbreken,   op   drie traveeën   na.   Die   werden   ingericht   als   bergplaats   en   bevinden   zich nog   steeds   in   de   tuinen   achter   de   hoofdvleugel.   De   westelijke   arm van   dit   pand   bleef   behouden   en   werd   geïntegreerd   in   de   woningen die   in   het   hoofdgebouw   werden   ingericht.   Ook   andere   gebouwen die   het   pand   langs   de   noord-   en   oostzijde   omgaven,   zoals   de sacristie,   de   kapittelzaal   en   de   refter,   liet   de   kerkfabriek   afbreken.     Stenen   en   schaliën   moesten   worden   gekuist   en   samen   met   het hout   opgestapeld   voor   verkoop.   Door   deze   afbraak   werd   de   abdij beroofd van de gebouwen die haar het meest kenmerken.  
© Heemkundige Kring Vlierbeek         
VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845
De   eerste   pastoor   van   het   zelfstandig   Vlierbeek   was   A. Boomans.    Victor    Van    Schaeybroeck    volgde    in    1834 Boomans     op     als     pastoor.     In     zijn     "Cronijck     of memorieboek    van    de    succursale        kerk    van    Kessel- Loo".Tekende   hij   zijn   indrukken   op   over   de   toestand   van de    kerk    zoals    hij    die    aantrof    bij    zijn    aanstelling.    De eerste    zin    spreekt    reeds    voor    zich:    "Hier    gekomen zijnde   heb   ik   een   schoon   kerkgebouw   gevonden   dog   in een    alderslegsten    staed    zonder    middelen    en    zonder meubelen   of   ornamenten   als   alleenlijk   het   noodzaekelijk om   nauwelijks   het   H.   Sacrificie   te   kunnen   verrigten".   Uit het    vervolg    van    de    tekst    blijkt    inderdaad    dat    deze bewering   niet   uit   de   lucht   gegrepen   was.   Het   doksaal werd   gestut   door   twee   dennestammen;   er   was   geen sacristie;   de   zuidwestelijke   hoek   van   de   toren   was   aan het afbrokkelen en de bol dreigde te vallen. In   1841   bevond   het   archief   van   de   vroeger   abdij   zich nog   steeds   in   de   archiefkamer .   Na   de   vlucht   tijdens   de Franse   Overheersing   was   het   intact   teruggebracht.   Jan Vanden    Schoor,    een    der    teruggekeerde    monniken (+1842),   toonde   het   aan   Edward   Van   Even,   archivaris van   Leuven,   die   verwonderd   was   over   de   rijkdom   van dit     archief     en     van     de     zorg     waarmee     het     was opgeborgen.   Pastoor   Van   Schaeybroeck   besloot   echter alles    te    verbranden,    wellicht in    de    mening    dat    zich    hier "verboden"            documenten konden      bevinden,      vermits Vlierbeek   een   "ketterse"   abt, Pïeter        Paradaens,        had gekend      Deze   verbranding   in een   van   de   grote   ovens   van de   abdij   duurde   verscheidene dagen.                  Ongetwijfeld betekende            dit            een onherstelbaar     verlies.     Voor     het     schrijven     van     de geschiedenis    is    men    dus    aangewezen    op    andere bronnen,   vooral   afkomstig   van   de   instellingen   waarmee het        convent        betrekkingen        onderhield.        Het parochiearchief   van   Vlierbeek   -   sedert   1965   bewaard   in het     Stedelijk     Museum     te     Leuven     -en     nu     in     het Rijksarchief,   bevat   slechts   enkele   oude   stukken   over   de abdij,    zoals    brieven    over    indulgenties    en    relieken, leenboeken    en    registers    van    goederen.    Het    grootste deel   heeft   echter   uitsluitend   betrekking   op   de   in   1829 gestichte parochie zelf.

Abdij van Vlierbeek

© KIK Brussel 2017
Geschiedenis