Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
VLIERBEEK NA DE AFSCHAFFING VAN DE ABDIJ  1834 - 1845

De    

eerste    

pastoor    

van    

het    

zelfstandig    

Vlierbeek    

was   

A.    

Boomans.    

Victor    

Van

Schaeybroeck  

volgde  

in  

1834  

Boomans  

op  

als  

pastoor.  

In  

zijn  

"Cronijck  

of  

memorieboek  

van

de  

succursale  

  

kerk  

van  

Kessel-Loo".Tekende  

hij  

zijn  

indrukken  

op  

over  

de  

toestand  

van  

de

kerk  

zoals  

hij  

die  

aantrof  

bij  

zijn  

aanstelling.  

De  

eerste  

zin  

spreekt  

reeds  

voor  

zich:  

"Hier

gekomen  

zijnde  

heb  

ik  

een  

schoon  

kerkgebouw  

gevonden  

dog  

in  

een  

alderslegsten  

staed

zonder   

middelen   

en   

zonder   

meubelen   

of   

ornamenten   

als   

alleenlijk   

het   

noodzaekelijk   

om

nauwelijks  

het  

H.  

Sacrificie  

te  

kunnen  

verrigten".  

Uit  

het  

vervolg  

van  

de  

tekst  

blijkt  

inderdaad

dat   

deze   

bewering   

niet   

uit   

de   

lucht   

gegrepen   

was.   

Het   

doksaal   

werd   

gestut   

door   

twee

dennestammen;  

er  

was  

geen  

sacristie;  

de  

zuidwestelijke  

hoek  

van  

de  

toren  

was  

aan  

het

afbrokkelen en de bol dreigde te vallen.

Niet  

alle  

abdijgebouwen  

waren  

nuttig  

voor  

de  

toenmalige  

bewoners  

en  

men  

liet  

drie

armen  

van  

het  

kloosterpand  

afbreken,  

op  

drie  

traveeën  

na.  

Die  

werden  

ingericht  

als  

bergplaats

en  

bevinden  

zich  

nog  

steeds  

in  

de  

tuinen  

achter  

de  

hoofdvleugel.  

De  

westelijke  

arm  

van  

dit

pand  

bleef  

behouden  

en  

werd  

geïntegreerd  

in  

de  

woningen  

die  

in  

het  

hoofdgebouw  

werden

ingericht.  

Ook  

andere  

gebouwen  

die  

het  

pand  

langs  

de  

noord-  

en  

oostzijde  

omgaven,  

zoals  

de

sacristie,  

de  

kapittelzaal  

en  

de  

refter,  

liet  

de  

kerkfabriek  

afbreken.  

  

Stenen  

en  

schaliën  

moesten

worden  

gekuist  

en  

samen  

met  

het  

hout  

opgestapeld  

voor  

verkoop.  

Door  

deze  

afbraak  

werd  

de

abdij beroofd van de gebouwen die haar het meest kenmerken.

In  

1841  

bevond  

het  

archief  

van  

de  

vroeger  

abdij  

zich  

nog  

steeds  

in  

de  

archiefkamer

.  

Na

de  

vlucht  

tijdens  

de  

Franse  

Overheersing  

was  

het  

intact  

teruggebracht.  

Jan  

Vanden  

Schoor,

een  

der  

teruggekeerde  

monniken  

(+1842),  

toonde  

het  

aan  

Edward  

Van  

Even,  

archivaris  

van

Leuven,  

die  

verwonderd  

was  

over  

de  

rijkdom  

van  

dit  

archief  

en  

van  

de  

zorg  

waarmee  

het  

was

opgeborgen.  

Pastoor  

Van  

Schaeybroeck  

besloot  

echter  

alles  

te  

verbranden,  

wellicht  

in  

de

mening   

dat   

zich   

hier   

"verboden"   

documenten   

konden   

bevinden,   

vermits   

Vlierbeek   

een

"ketterse"  

abt,  

Pïeter  

Paradaens,  

had  

gekend  

  

Deze  

verbranding  

in  

een  

van  

de  

grote  

ovens

van   

de   

abdij   

duurde   

verscheidene   

dagen.   

Ongetwijfeld   

betekende   

dit   

een   

onherstelbaar

verlies.  

Voor  

het  

schrijven  

van  

de  

geschiedenis  

is  

men  

dus  

aangewezen  

op  

andere  

bronnen,  

vooral  

afkomstig  

van  

de

instellingen  

waarmee  

het  

convent  

betrekkingen  

onderhield.  

Het  

parochiearchief  

van  

Vlierbeek  

-  

sedert  

1965  

bewaard  

in

het  

Stedelijk  

Museum  

te  

Leuven  

-en  

nu  

in  

het  

Rijksarchief,  

bevat  

slechts  

enkele  

oude  

stukken  

over  

de  

abdij,  

zoals  

brieven

over  

indulgenties  

en  

relieken,  

leenboeken  

en  

registers  

van  

goederen.  

Het  

grootste  

deel  

heeft  

echter  

uitsluitend  

betrekking

op de in 1829 gestichte parochie zelf.

  tijdlijn