Home Geschiedenis Virtueel bezoek Agenda/Rondleidingen Heemkundige kring Erfgoed Archief Contact
Op   3   september   1876   sloeg   de   bliksem   in,   het   bovenste   deel   van   de   toren   brande   af.   Bij   de herstelling   verving   bouwmeester   van   Arenberg   het   eiken   gebint   door   een   ijzeren   constructie, een nieuwigheid in die tijd.   Vanaf   1831   was   door   de   jonge   gemeente   Kessel-Lo   een   schoollokaal   ingericht   in   een   der vertrekken   aan   de   westerpoort.   De   eerste   onderwijzer,   Petrus   Ruelens,   cumuleerde   tevens   de functies   van   koster,   orgelist,   kerkzanger,   herbergier   en   winkelier.   Het   schooltje   telde   tijdens   het jaar   1844-1845   87   kinderen.   Na   Ruelens   werd   in   1847   de   eerste   gediplomeerde   onderwijzer benoemd    en    het    jaar    daarop    werd    in    een    deel    van    het    nieuw    abtskwartier    ingericht    als schoollokaal,   als   woonst   voor   de   onderwijzer   en   als   vergaderzaal   voor   het   gemeentebestuur. Pas    in    1867    verhuisden    allen    naar    een    nieuw    en    imposant    gemeentehuis    met    school, opgetrokken   op   Heffel   (Gemeenteplein).   De   gemeentediensten   betrokken   dit   gebouw   tot   in 1938,   wanneer   ze   verhuisden   naar   Heuvelhof.   Het   oude   gemeentehuis   zou   naderhand   plaats ruimen voor een moderne school. Op    7    september    1928    verleende    koning   Albert    toelating    de    gemeente    Kessel-Lo    om    een wapenschild te voeren. Hiervoor werd op passende wijze dat van de vroegere abdij gekozen. Naast de kerk eisten ook de andere abdijgebouwen een regelmatig onderhoud. Het voormalige wagenhuis van de abdij werd in 1912 omgevormd tot woonst met stal en schuur. Kort   tevoren   was   het   gesukkel   begonnen   met   de   westerpoort.   In   1910   werd   ze   voor   de   eerste keer   erg   beschadigd   door   een   te   hoog   geladen   wagen.   Twee   jaar   later   stelde   architect   Pieter Langerock    een    plan    op    om    de    poort    in    haar    oorspronkelijke    staat    te    herstellen,    inclusief bovenbouw   en   toren.   Hij   baseerde   zich   voor   deze   reconstructie   op   Vlierbeekse   geschiedenis van   Antonius   Sanderus   uit   1659.   De   aanbesteding   ging   door   op   11   augustus   1914.   Om   in   de toekomst   problemen   te   vermijden   berichtte   het   gemeentebestuur,   dat   financieel   bij   de   zaak betrokken   was,   op   dezelfde   dag   aan   de   kerkfabriek   dat   de   poort   voortaan   diende   te   worden afgesloten   voor   het   verkeer!   Het   uitbreken   van   de   Eerste   Wereldoorlog   zou   de   uitvoering   van het   plan   Langerock   in   verband   met   de   westerpoort   verhinderen.   Ze   werd   bovenaan   slechts opgelapt   met   een   houten   beschutting.   Deze   zou   pas   in   1950   door   een   slordige   bakstenen   boog worden    vervangen.    In    1982    zou    de    poort    nogmaals    worden    aangereden    en    voorlopig gerepareerd.   Op   20   mei   1983   was   ze   opnieuw   het   slachtoffer   van   het   verkeer   en,   nauwelijks hersteld,   liep   ze   weerom   aanzienlijke   schade   op   in   1990   en   2002.   Na   de   grondige   restauratie   in 2009   is   de   doorgang   voor   auto's   langs   de   westerpoot   onmogelijk   gemaakt   en   zijn   er   geen parkeerplaatsen   meer   binnen   de   muren   van   de   abdij.   De   toegang   langs   de   Noorderpoort   is voorbehouden voor ceremoniewagens en leveringen.
Ets van L. VORSTERMANS	 junior, in A. SANDERUS, Chorographia sacra 	Vlierbaci, Brussel 1659 Naar een 14de-eeuws model. Randschrift +SIGILLUM.CONVENTUS.MONASTERII.DE.FLIDERBECKE Op trouwboekje rond 1930 DE ABDIJ 1845 - 1945
Abdij van Vlierbeek
Pastorij Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek         
Op     3     september     1876 sloeg    de    bliksem    in,    het bovenste   deel   van   de   toren brande   af.   Bij   de   herstelling verving    bouwmeester    van Arenberg   het   eiken   gebint door           een           ijzeren constructie, een nieuwigheid in die tijd.   Vanaf   1831   was   door   de   jonge   gemeente   Kessel-Lo   een schoollokaal    ingericht    in    een    der    vertrekken    aan    de westerpoort.    De    eerste    onderwijzer,    Petrus    Ruelens, cumuleerde    tevens    de    functies    van    koster,    orgelist, kerkzanger,   herbergier   en   winkelier.   Het   schooltje   telde tijdens    het    jaar    1844-1845    87    kinderen.    Na    Ruelens werd    in    1847    de    eerste    gediplomeerde    onderwijzer benoemd   en   het   jaar   daarop   werd   in   een   deel   van   het nieuw     abtskwartier     ingericht     als     schoollokaal,     als woonst   voor   de   onderwijzer   en   als   vergaderzaal   voor het    gemeentebestuur.    Pas    in    1867    verhuisden    allen naar   een   nieuw   en   imposant   gemeentehuis   met   school, opgetrokken        op        Heffel        (Gemeenteplein).        De gemeentediensten    betrokken    dit    gebouw    tot    in    1938, wanneer    ze    verhuisden    naar    Heuvelhof.    Het    oude gemeentehuis   zou   naderhand   plaats   ruimen   voor   een moderne school. Op    7    september    1928 verleende    koning   Albert toelating     de     gemeente Kessel-Lo        om        een wapenschild    te    voeren. Hiervoor         werd         op passende   wijze   dat   van de        vroegere        abdij gekozen. Naast   de   kerk   eisten   ook de                          andere abdijgebouwen           een regelmatig onderhoud. Het                  voormalige wagenhuis   van   de   abdij werd            in            1912 omgevormd    tot    woonst met stal en schuur. Kort     tevoren     was     het gesukkel   begonnen   met de   westerpoort.   In   1910 werd   ze   voor   de   eerste keer      erg      beschadigd door   een   te   hoog   geladen   wagen.   Twee   jaar   later   stelde architect   Pieter   Langerock   een   plan   op   om   de   poort   in haar     oorspronkelijke     staat     te     herstellen,     inclusief bovenbouw    en    toren.    Hij    baseerde    zich    voor    deze reconstructie   op   Vlierbeekse   geschiedenis   van Antonius Sanderus   uit   1659.   De   aanbesteding   ging   door   op   11 augustus    1914.    Om    in    de    toekomst    problemen    te vermijden   berichtte   het   gemeentebestuur,   dat   financieel bij   de   zaak   betrokken   was,   op   dezelfde   dag   aan   de kerkfabriek    dat    de    poort    voortaan    diende    te    worden afgesloten    voor    het    verkeer!    Het    uitbreken    van    de Eerste    Wereldoorlog    zou    de    uitvoering    van    het    plan Langerock   in   verband   met   de   westerpoort   verhinderen. Ze   werd   bovenaan   slechts   opgelapt   met   een   houten beschutting.   Deze   zou   pas   in   1950   door   een   slordige bakstenen    boog    worden    vervangen.    In    1982    zou    de poort     nogmaals     worden     aangereden     en     voorlopig gerepareerd.    Op    20    mei    1983    was    ze    opnieuw    het slachtoffer   van   het   verkeer   en,   nauwelijks   hersteld,   liep ze   weerom   aanzienlijke   schade   op   in   1990   en   2002.   Na de   grondige   restauratie   in   2009   is   de   doorgang   voor auto's   langs   de   westerpoot   onmogelijk   gemaakt   en   zijn er   geen   parkeerplaatsen   meer   binnen   de   muren   van   de abdij.      De      toegang      langs      de      Noorderpoort      is voorbehouden voor ceremoniewagens en leveringen.
ets uit DE CLOET, Châteaux en Monuments des Pays-Bas, Brussel, 1830, nr. 48. Ets van L. VORSTERMANS	 junior, in A. SANDERUS, Chorographia sacra 	Vlierbaci, Brussel 1659 Op trouwboekje rond 1930 DE ABDIJ 1845 - 1945

Abdij van Vlierbeek

Geschiedenis