Abdij van Vlierbeek
© Heemkundige Kring Vlierbeek        
VLIERBEEK EN KWINTEN METSYS
Abt   van   Langrode   of,   wat   wellicht   nog   eerder   aannemelijk   is, zijn   opvolger   Leonardus   Vrancx   bestelde   bij   Kwinten   Metsys (Leuven,     ca.     1466     -     Antwerpen,     1530)     een     schilderij, waarschijnlijk   bestemd   voor   een   der   altaren   in   de   kloosterkerk. Het   paneel   vormt   nu   een   der   pronkstukken   van   het   Leuvense Stedelijk Museum. Het stelt de Bewening van Christus voor. Het   uitgeteerde   lichaam   van   de   Zaligmaker   ligt   neer   op   de witlinnen   lijkwade.   Sint-Jan   bevindt   zich   aan   het   hoofdeinde   en laat   Zijn   Meester   rusten   tegen   zijn   schoot,   terwijl   Hij   Hem   bij   de schouders    ondersteunt    en    half    opricht,    om    aldus    het    dode lichaam   aan   de   toeschouwer   te   tonen.   Bij   het   voeteinde   omvat Jozef   van   Arimathea   Christus‟   benen.   Ge-heel   achteraan   buigt Maria   zich   vol   treurnis   voorover.   Met   de   rechterhand   wist   zij haar   betraande   ogen   en   met   de   linker   grijpt   ze   teder   de   magere arm   van   haar   ontzielde   Zoon.   De   schilder   gelukte   meesterlijk   in de    weergave    van    de    emoties    van    de    personages    bij    dit tragische   gebeuren.   De   woordenloze   dialoog   tussen   de   vier personages   groeit   uit   tot   een   gewijde   stilte.   De   opkomende duisternis    op    de    achtergrond    suggereert    dat    Goede    Vrijdag weldra voorbij is. Het   schilderij   werd   bij   de   Franse   Revolutie   openbaar   verkocht. Het   kwam   in   bezit   van   een   zekere   J.P.   Heppens   die   het   in   1825 schonk   aan   de   kapel   van   Onze-Lieve-Vrouw-ter-Koorts   in   de Vlamingenstraat.   In   1870   werd   het   door   de   pastoor   verkocht aan   de   Leuvense   antiquair   A.   Vande   Put.   Wat   later   kocht   de Leuvense   stadsarchivaris   Edward   van   Even   het   aan.   Via   zijn erfgenaam    Victor    De    Munter    belandde    het    in    1938    in    het Stedelijk      Museum.      Vervuild,      krom      gebogen      en      sterk beschadigd   werd   het   hier   onder   de   vorm   van   losse   planken   pas in   1963   op   de   zolder   herontdekt.   Een   langdurige   restauratie schonk het de vroegere luister terug.
  tijdlijn