Bij   de   aanstelling   van    Abt   Meugens   in   1792   werd   hem   een    lofdicht    aangeboden.   Het   gedicht   is   opgevat   als   een biografie   van   de   abt   waarin   uitbundig   zijn   lof   wordt   gezongen.   De   tekst   is   verlucht   met   het   wapen   en   devies   van   de prelaat,   lauwerkronen,   bloemen   en   vruchten;   in   twee   medaillons   is   het   zaaien   en   oogsten   uitgebeeld,   enerzijds   een zinspeling   op   de   boerenafkomst   van   deze   overste,   en   anderzijds   een   omzetting   in   beeld   van   zijn   devies:   Pulchritudo agri mecum. In   1794   vielen   de   Fransen   voor   de   tweede   maal   in   de   Zuidelijke   Nederlanden   binnen   en   versloegen   het   Oostenrijkse leger.   De      Vlierbeekse   religieuzen   vluchtten   naar   Düsseldorf,   waar   ze   over   een   refuge   beschikten.   Ze   werden   in augustus   1795      op   bevel   van   de   Fransen   verplicht   naar   Vlierbeek   weer   te   keren,   of   hun   bezittingen   zouden   worden verbeurd   verklaard.   De   terugkeer   was   van   korte   duur.   Wegens   de   officiële   afschaffing   van   alle      kloosters   door   een algemene    maatregel    van    de    Franse    overheden    op    1    september    1796,    hield    de    abdij    op    te    bestaan.     De Vlierbeekse   monniken   verzette   zich   echter   koppig   daarom   werden   ze   op   11   januari   1797   met   militair   vertoon verdreven. Zoals   de   meeste   andere   kloosters   in   de      Zuidelijke   Nederlanden   werd   de   abdij   door   de   Fransen   te   gelde   gemaakt. De   roerende   goederen   boden   ze   op   17   maart   1797   te   koop   aan.   Ze   moesten   de   kunstwerken      selecteren,   met   de bedoeling   de   meest   waardevolle   naar   Parijs   te   zenden.   De   onroerende   bezittingen   werden   opgedeeld   in   niet   minder dan   168   kavels.   De   eerste   kavel   omvatte   de   abdij   zelf,   de   tweede   de   gronden   daar   omheen.   De   overige      loten hadden betrekking op landerijen en landbouwuitbatingen in een wijde omgeving. De   abdij   werd   op   26   april   1798   openbaar   verkocht .   Ze   werd   eigendom   van   Jean   Bourdon,   een   Parijzenaar.   De omliggende    landerijen    kwamen    in    handen    van    Jan   Antoon    de    Becker    uit    Leuven.    Die    kocht    kort    daarop    de abdijgebouwen   van   Bourdon.   De   abdij   was   in   goede   handen.   De   Becker   was   de   broer   van   een   der   monniken   en handelde   in   hun   opdracht,   in   de   vaste      overtuiging   dat   het   Franse   regime   niet   lang   zou   standhouden   en   de   abdij weldra   kon   hersteld   worden.   Inderdaad,   na   het      Concordaat   van   Napoleon   in   1801,   keerden   de   abt   en   enkele monniken     weer,     doch     de     herinrichting     van     het     kloosterleven     bleek,     zoals     voor     veel     andere     religieuze gemeenschappen, onmogelijk, vooral wegens het ontbreken van materiele middelen. In   1803   werd   de   kerk   opnieuw   in   gebruik   genomen.   In   1809   en   1815,   ten   tijde   van   de   oorlogen   tegen   Napoleon, diende   de   abdij   als   militairhospitaal.   In   1827   stichtte   Willem   I   (1772-1843),   koning   der   Nederlanden,   de   gemeente Kessel-Lo,   samengesteld   uit   de   gehuchten   Kessel,   Lo   en   Blauwput.      De   Becker   schenkt   de   voormalige   abdijkerk,   die nog   steeds   in   zijn   bezit   was,   aan   de   Mechelse   aartsbisschop,   F.-A.   de   Méan,   met   de   bedoeling   ze   als   zelfstandig parochiecentrum   voor   de   nieuwe   gemeente   in   te   richten.   De   aartsbisschop   verhief   daarop,   op   14   september   1830, het   bedehuis   tot   parochiekerk.   Een   kerkfabriek   werd   geïnstalleerd.   Bij   beslissing   van   Willem   I   werden   de   grenzen   van de   nieuwe   gemeente   en   parochie   officieel   vastgelegd.      De   band   met   het   verleden      werd   door   het   pas   aangestelde gemeentebestuur    herkend    door    de    overname    van    het    zegel    van    de    abdij    als    gemeentewapen.    Het    eerste gemeentehuis en schooltje van  Kessel-Lo werden in de abdijgebouwen  ingericht. In   1837   stond   De   Becker   de   rest   van   de      gebouwen   en   de   tuinen   af   aan   de   kerkfabriek.   De   omringende   landerijen   die tot   het   oorspronkelijke   domein   behoorden,   maakte   hij   over   aan   het   aartsbisdom   Mechelen   om   met   de   opbrengst ervan studiebeurzen te stichten. De   jonge   kerkfabriek   had   het   niet   gemakkelijk.   De   abdij   had   tijdens   de   voorbije   decennia   veel   geleden   en   herstel   was dringend   noodzakelijk.   Om   over   de   nodige   middelen   te   beschikken   verhuurde   de   kerkfabriek   van   bij   de   aanvang   de meeste abdijgebouwen aan particulieren.    
 François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit  François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit Joseph Paelinck, 1819 Joseph Paelinck, 1819

ABT ILDEPHONSUS MEUGENS 1792

AFSCHAFFING ABDIJ 1 SEPTEMBER

1796  + 26 JULI 1806

Tekening; gekleurd; 106 x 72 cm. Tekening; gekleurd; 106 x 72 cm.
Abdij van Vlierbeek
Bij     de     aanstelling     van      Abt Meugens    in    1792    werd    hem een     lofdicht     aangeboden.    Het gedicht     is     opgevat     als     een biografie     van     de     abt     waarin uitbundig        zijn        lof        wordt gezongen.   De   tekst   is   verlucht met   het   wapen   en   devies   van de        prelaat,        lauwerkronen, bloemen    en    vruchten;    in    twee medaillons     is     het     zaaien     en oogsten     uitgebeeld,     enerzijds een        zinspeling        op        de boerenafkomst        van        deze overste,     en     anderzijds     een omzetting     in     beeld     van     zijn devies:         Pulchritudo         agri mecum. In   1794   vielen   de   Fransen   voor de   tweede   maal   in   de   Zuidelijke Nederlanden         binnen         en versloegen     het     Oostenrijkse leger.        De                Vlierbeekse religieuzen       vluchtten       naar Düsseldorf,   waar   ze   over   een refuge    beschikten.    Ze    werden in   augustus   1795      op   bevel   van de      Fransen      verplicht      naar Vlierbeek   weer   te   keren,   of   hun bezittingen      zouden      worden verbeurd    verklaard.    De    terugkeer    was    van    korte    duur. Wegens   de   officiële   afschaffing   van   alle      kloosters   door   een algemene    maatregel    van    de    Franse    overheden    op    1 september    1796,    hield    de    abdij    op    te    bestaan.     De Vlierbeekse   monniken   verzette   zich   echter   koppig   daarom werden     ze     op     11     januari     1797     met     militair     vertoon verdreven. Zoals       de       meeste       andere kloosters     in     de          Zuidelijke Nederlanden     werd     de     abdij door     de     Fransen     te     gelde gemaakt.          De          roerende goederen     boden     ze     op     17 maart    1797    te    koop    aan.    Ze moesten        de        kunstwerken          selecteren,    met    de    bedoeling de     meest     waardevolle     naar Parijs         te         zenden.         De onroerende   bezittingen   werden opgedeeld    in    niet    minder    dan 168    kavels.    De    eerste    kavel omvatte     de     abdij     zelf,     de tweede      de      gronden      daar omheen.   De   overige      loten   hadden   betrekking   op   landerijen en landbouwuitbatingen in een wijde omgeving. De   abdij   werd   op   26   april   1798   openbaar   verkocht .   Ze werd   eigendom   van   Jean   Bourdon,   een   Parijzenaar.   De omliggende   landerijen   kwamen   in   handen   van   Jan   Antoon de     Becker     uit     Leuven.     Die     kocht     kort     daarop     de abdijgebouwen    van    Bourdon.    De    abdij    was    in    goede handen.   De   Becker   was   de   broer   van   een   der   monniken   en handelde   in   hun   opdracht,   in   de   vaste      overtuiging   dat   het Franse    regime    niet    lang    zou    standhouden    en    de    abdij weldra   kon   hersteld   worden.   Inderdaad,   na   het      Concordaat van   Napoleon   in   1801,   keerden   de   abt   en   enkele   monniken weer,   doch   de   herinrichting   van   het   kloosterleven   bleek, zoals     voor     veel     andere     religieuze     gemeenschappen, onmogelijk,    vooral    wegens    het    ontbreken    van    materiele middelen. In   1803   werd   de   kerk   opnieuw   in   gebruik   genomen.   In   1809 en   1815,   ten   tijde   van   de   oorlogen   tegen   Napoleon,   diende de    abdij    als    militairhospitaal.    In    1827    stichtte    Willem    I (1772-1843),     koning     der     Nederlanden,     de     gemeente Kessel-Lo,   samengesteld   uit   de   gehuchten   Kessel,   Lo   en Blauwput.      De   Becker   schenkt   de   voormalige   abdijkerk,   die nog     steeds     in     zijn     bezit     was,     aan     de     Mechelse aartsbisschop,    F.-A.    de    Méan,    met    de    bedoeling    ze    als zelfstandig   parochiecentrum   voor   de   nieuwe   gemeente   in   te richten.   De   aartsbisschop   verhief   daarop,   op   14   september 1830,   het   bedehuis   tot   parochiekerk.   Een   kerkfabriek   werd geïnstalleerd.    Bij    beslissing    van    Willem    I    werden    de grenzen    van    de    nieuwe    gemeente    en    parochie    officieel vastgelegd.      De   band   met   het   verleden      werd   door   het   pas aangestelde   gemeentebestuur   herkend   door   de   overname van   het   zegel   van   de   abdij   als   gemeentewapen.   Het   eerste gemeentehuis   en   schooltje   van      Kessel-Lo   werden   in   de abdijgebouwen  ingericht. In   1837   stond   De   Becker   de   rest   van   de      gebouwen   en   de tuinen   af   aan   de   kerkfabriek.   De   omringende   landerijen   die tot   het   oorspronkelijke   domein   behoorden,   maakte   hij   over aan   het   aartsbisdom   Mechelen   om   met   de   opbrengst   ervan studiebeurzen te stichten. De   jonge   kerkfabriek   had   het   niet   gemakkelijk.   De   abdij   had tijdens   de   voorbije   decennia   veel   geleden   en   herstel   was dringend    noodzakelijk.    Om    over    de    nodige    middelen    te beschikken   verhuurde   de   kerkfabriek   van   bij   de   aanvang   de meeste abdijgebouwen aan particulieren.    
 François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit  François Xavier Joseph Jacquin, 1792, Privébezit

ABT ILDEPHONSUS MEUGENS 1792

AFSCHAFFING ABDIJ 1 SEPTEMBER

1796  + 26 JULI 1806

Abdij van Vlierbeek

Tekening; gekleurd; 106 x 72 cm. Tekening; gekleurd; 106 x 72 cm.