DE REFUGE VAN VLIERBEEK IN LEUVEN IN (1415-1642)

      Sinds   het   midden   van   de   14de   eeuw   hadden   de   Brabantse   hertogen   zich   te   Brussel   gevestigd. Jan    IV    (1415-1427)    vertoefde    echter    graag    te    Leuven    en    met    goedkeuring    van    abt    Jacobus Roelandts    werd    via    tussenkomst    van    de    stad    Leuven    de    refuge    “Hof    van    Vliederbeeck’’    ter beschikking gesteld van de hertog.       Het   gebouw   wordt   in   1423   heringericht   op   kosten   van   de   stad.   Er   wordt   zelfs   een   ruime   keuken, een kapel en een zaal voor feesten en recepties toegevoegd.       Hertog   Jan   verbleef   er   regelmatig   tot   aan   zijn   dood.   Zijn   opvolger,   Filips   van   Saint   Pol   (1427- 1430),   wenste   deze   woonst   niet   te   behouden   omdat   het   er   wegens   de   nabijheid   van   de   Dijle   te vochtig   was   en   dus   nadelig   voor   zijn   gezondheid.   Vlierbeek   werd   in   1428   dan   ook   terug   in   bezit gesteld   van   de   refuge.   In   1432   recupereerde   de   stad   gedeeltelijk   de   gedane   kosten   door   de   grote zaal   af   te   breken.   De   materialen   werden   voorlopig   opgeslagen   en   zouden   naderhand   gebruikt worden bij de bouw van een der gedeelten van het nieuwe stadhuis.       In   december   1532   brak   brand   uit   in   de   refuge   en   even   na   Kerstmis   werden   de   ruïnes   overspoeld door   de   Dijle   die   buiten   haar   oevers   was   getreden.   Daarop   herbouwde   en   vergrootte   men   het complex.       Dit   vluchthuis   zou   naderhand   uitstekend   van   pas   komen   toen   in   1572   de   Vlierbeekse   abdij   werd vernield.Vermits   het   ernaar   uitzag   dat   het   verblijf   geruime   tijd   zou   duren,   keek   de   abt   uit   naar   een groter   onderkomen.   In   1574   verhuisde   hij   naar   de   refuge   van   de   abdij   van   Sint-Truiden,   (tot   dan   toe het   klooster   van   de   “Engelse   nonnen”)   gelegen   aan   de   Voer   (thans   Capucijnenvoer,   op   de   plaats waar   zich   de   Universitaire   ziekenhuizen   bevinden).   Hier   beschikte   men   over   een   grote   tuin   met vijvers.    In   1590   sloot   abt   Schaloen   een   overeenkomst   af   met   de   in   die   tijd   erg   verarmde   bogaarden,   een kleine   gemeenschap   van   lekenbroeders,   woonachtig   in   een   klooster   in   de   Mechelsestraat.   Het Oratoriënhof   is   daarvan   nog   een   overblijfsel.   De   bogaarden   namen   de   regel   en   het   kleed   van   de benedictijnen    aan,    en    de    Vlierbeekse    monniken    mochten    zich    vrij    in    hun    convent    vestigen. Daardoor   kon   de   vroegere   refuge   worden   verkocht   om   aldus   geld   bijeen   te   brengen   voor   de herbouw   van   Vlierbeek.   Plannen   om   terug   te   keren   waren   weliswaar   levendig,   maar   er   zou   nog een halve eeuw geduld moeten worden geoefend vooraleer deze wens kon worden gerealiseerd.
Abdij van Vlierbeek

DE REFUGE VAN VLIERBEEK IN LEUVEN IN (1415-1642)

      Sinds   het   midden   van   de   14de   eeuw   hadden   de   Brabantse hertogen    zich    te    Brussel    gevestigd.    Jan    IV    (1415-1427) vertoefde   echter   graag   te   Leuven   en   met   goedkeuring   van   abt Jacobus   Roelandts   werd   via   tussenkomst   van   de   stad   Leuven de   refuge   “Hof   van   Vliederbeeck’’   ter   beschikking   gesteld   van de hertog.       Het   gebouw   wordt   in   1423   heringericht   op   kosten   van   de stad.   Er   wordt   zelfs   een   ruime   keuken,   een   kapel   en   een   zaal voor feesten en recepties toegevoegd.       Hertog   Jan   verbleef   er   regelmatig   tot   aan   zijn   dood.   Zijn opvolger,    Filips    van    Saint    Pol    (1427-1430),    wenste    deze woonst   niet   te   behouden   omdat   het   er   wegens   de   nabijheid van    de    Dijle    te    vochtig    was    en    dus    nadelig    voor    zijn gezondheid.   Vlierbeek   werd   in   1428   dan   ook   terug   in   bezit gesteld     van     de     refuge.     In     1432     recupereerde     de     stad gedeeltelijk   de   gedane   kosten   door   de   grote   zaal   af   te   breken. De     materialen     werden     voorlopig     opgeslagen     en     zouden naderhand   gebruikt   worden   bij   de   bouw   van   een   der   gedeelten van het nieuwe stadhuis.       In   december   1532   brak   brand   uit   in   de   refuge   en   even   na Kerstmis   werden   de   ruïnes   overspoeld   door   de   Dijle   die   buiten haar   oevers   was   getreden.   Daarop   herbouwde   en   vergrootte men het complex.       Dit   vluchthuis   zou   naderhand   uitstekend   van   pas   komen   toen in   1572   de   Vlierbeekse   abdij   werd   vernield.Vermits   het   ernaar uitzag   dat   het   verblijf   geruime   tijd   zou   duren,   keek   de   abt   uit naar   een   groter   onderkomen.   In   1574   verhuisde   hij   naar   de refuge   van   de   abdij   van   Sint-Truiden,   (tot   dan   toe   het   klooster van    de    “Engelse    nonnen”)    gelegen    aan    de    Voer    (thans Capucijnenvoer,    op    de    plaats    waar    zich    de    Universitaire ziekenhuizen   bevinden).   Hier   beschikte   men   over   een   grote tuin met vijvers.    In   1590   sloot   abt   Schaloen   een   overeenkomst   af   met   de   in   die tijd   erg   verarmde   bogaarden,   een   kleine   gemeenschap   van lekenbroeders,       woonachtig       in       een       klooster       in       de Mechelsestraat.     Het     Oratoriënhof     is     daarvan     nog     een overblijfsel.   De   bogaarden   namen   de   regel   en   het   kleed   van   de benedictijnen   aan,   en   de   Vlierbeekse   monniken   mochten   zich vrij   in   hun   convent   vestigen.   Daardoor   kon   de   vroegere   refuge worden   verkocht   om   aldus   geld   bijeen   te   brengen   voor   de herbouw    van    Vlierbeek.    Plannen    om    terug    te    keren    waren weliswaar   levendig,   maar   er   zou   nog   een   halve   eeuw   geduld moeten   worden   geoefend   vooraleer   deze   wens   kon   worden gerealiseerd.

Abdij van Vlierbeek