1642  ABT PETRUS SCRIBS

EN DE TERUGKEER NAAR VLIERBEEK

In    1641    verwisselden    abt    Sribs    en    de    monniken    hun    refuge    in    de Mechelsestraat   voor   een   huis   in   de   huidige   Diestsestraat,   tegenover   het Sinte    Viven-gasthuys    (huidige    school    van    de    Dochters    van    Maria,    of Miniemeninstituut).    Dit    zou    echter    niet    lang    in    gebruik    blijven,    want ondertussen waren te Vlierbeek zelfde werken van de heropbouw gestart. Van   Abt   Perus   Scibs   (1630   -   1653)   is   een   vrij   grote   koperen   stempel bewaard,   gebruikt   voor   het   aanbrengen   van   een   ex   libris   op   de   lederen omslagen   van   boeken.   Hij   vertoont   het   wapenschild   van   de   abt   in   een prachtige   barokcartouche.   Het   wapen   van   de   abt   vertoont   drie   kreeften, een   zinspeling   op   de   naam   Scribs.   Zijn   devies   luidt:   Pedetentim   (Stap voor   stap).   Deze   leuze   is   perfect   toepasselijk   op   wat   deze   abt   uiteindelijk heeft   gerealiseerd.   Stap   voor   stap   heeft   hij   immers   de   Vlierbeekse   puinen geruimd   en   hersteld   of   door   nieuwbouw   vervangen,   Op   27   maart   -   in   de lente   -   1642   keerde   hij   met   zijn   monniken   naar   Vlierbeek   terug,   zeventig jaar   na   het   gedwongen   vertrek.   Scribs   kreeg   dan   ook   bij   de   tijdgenoten   de eretitel van tweede stichter van de abdij. Het    feit    van    de    triomfantelijke    terugkeer    naar    Vlierbeek    ging    niet onopgemerkt   voorbij.   Verscheidene   tijdgenoten   loofden   in   hun   geschriften enthousiast   het   initiatief   van   abt   Scribs.   Veel   later,   in   1792,   zouden   de Vlierbeekse    monniken    een    lofdicht    opstellen    ter    ere    van    de    toen    pas verkozen   abt,   waarin   ze   jubelend   herinnerden   aan   die   gebeurtenis:   “t   Is heden   hondert   jaer   en   vyftig   juist   geleden,   dat   wy   uyt   Loven   zyn   naer Vlierbeek toegetreden’. Een   eigenaardig   feit,   een   soort   “Vlaamse   kwestie”,   deed   zich   voor   tijdens het   abbatiaat   van   Scribs.   Hij   werd   er   namelijk   door   zijn   eigen   monniken van   beschuldigd   de   Waalse   religieuzen   te   bevoordelen   en   de   Vlaamse   te tergen.   Wat   er   precies   gebeurde,   is   echter   niet   te   achterhalen.   De   abt stierf in 1653, op eenenzestigjarige ouderdom.
Abdij van Vlierbeek

1642  ABT PETRUS SCRIBS

EN DE TERUGKEER NAAR VLIERBEEK

In    1641    verwisselden    abt    Sribs    en    de monniken         hun         refuge         in         de Mechelsestraat     voor     een     huis     in     de huidige   Diestsestraat,   tegenover   het   Sinte Viven-gasthuys    (huidige    school    van    de Dochters   van   Maria,   of   Miniemeninstituut). Dit   zou   echter   niet   lang   in   gebruik   blijven, want     ondertussen     waren     te     Vlierbeek zelfde werken van de heropbouw gestart. Van   Abt   Perus   Scibs   (1630   -   1653)   is   een   vrij   grote   koperen stempel   bewaard,   gebruikt   voor   het   aanbrengen   van   een   ex libris   op   de   lederen   omslagen   van   boeken.   Hij   vertoont   het wapenschild   van   de   abt   in   een   prachtige   barokcartouche.   Het wapen   van   de   abt   vertoont   drie   kreeften,   een   zinspeling   op   de naam   Scribs.   Zijn   devies   luidt:   Pedetentim   (Stap   voor   stap). Deze   leuze   is   perfect   toepasselijk   op   wat   deze   abt   uiteindelijk heeft    gerealiseerd.    Stap    voor    stap    heeft    hij    immers    de Vlierbeekse   puinen   geruimd   en   hersteld   of   door   nieuwbouw vervangen,   Op   27   maart   -   in   de   lente   -   1642   keerde   hij   met   zijn monniken     naar     Vlierbeek     terug,     zeventig     jaar     na     het gedwongen   vertrek.   Scribs   kreeg   dan   ook   bij   de   tijdgenoten   de eretitel van tweede stichter van de abdij. Het   feit   van   de   triomfantelijke   terugkeer   naar   Vlierbeek   ging niet   onopgemerkt   voorbij.   Verscheidene   tijdgenoten   loofden   in hun   geschriften   enthousiast   het   initiatief   van   abt   Scribs.   Veel later,   in   1792,   zouden   de   Vlierbeekse   monniken   een   lofdicht opstellen   ter   ere   van   de   toen   pas   verkozen   abt,   waarin   ze jubelend   herinnerden   aan   die   gebeurtenis:   “t   Is   heden   hondert jaer    en    vyftig    juist    geleden,    dat    wy    uyt    Loven    zyn    naer Vlierbeek toegetreden’. Een   eigenaardig   feit,   een   soort   “Vlaamse   kwestie”,   deed   zich voor   tijdens   het   abbatiaat   van   Scribs.   Hij   werd   er   namelijk   door zijn   eigen   monniken   van   beschuldigd   de   Waalse   religieuzen   te bevoordelen    en    de    Vlaamse    te    tergen.    Wat    er    precies gebeurde,   is   echter   niet   te   achterhalen.   De   abt   stierf   in   1653, op eenenzestigjarige ouderdom.

Abdij van Vlierbeek