ABT ILDEPHONSUS VANDEN BRUEL

(1772-1792)

In   1755   was   te   Vlierbeek   Ildephonsus   Vanden   Bruel,   afkomstig   uit   Vorst   in de   Kempen,   monnik   geworden.   Hij   was   toen   negentien   jaar   oud.   Op   12 september   1772,   kort   na   de   dood   van   Thys,   werd   hij   in   aanwezigheid   van de   Mechelse   aartsbisschop,   Johannes   Henricus   van   Franckenberg   (1759- 1801),   en   de   kanselier   van   Brabant   tot   abt   verkozen.   Zijn   installatie   volgde op   20   november   en   zijn   wijding   tien   dagen   later.   Zijn   devies   luidde:   Amore virtutis   odore   ("Uit   liefde   die   de   geur   is   van   de   deugd").   Op   de   Vlierbeekse pastorie    hangt    een    geschilderd    portret,    waarop    de    abt    is    voorgesteld, bladerend    in    een    boek    met    een    commentaar    op    de    regel    van    de    H. Benedictus. Het tafelkleed is versierd met zijn wapen en kenspreuk. Bij    een    antiquair    te    Amsterdam    waren    twee    zilveren    vorken    te    koop, afkomstig   uit   Vlierbeek.   En   inderdaad,   ze   waren   versierd   met   het   wapen van   de   abdij,   vergezeld   van   mijter   en   staf   en   van   een   banderol   met   het opschrift   Vlierbacum.   De   datum   1773   bewees   dat   ze   tijdens   het   abbatiaat van   abt   Vanden   Bruel   waren   gemaakt.   Deze   had   ze   kort   na   zijn   aanstelling besteld   bij   de   Leuvense   edelsmid   K.H.   Becker   die   ook   zijn   merkteken aanbracht.     Ongetwijfeld     hebben     ze     deel     uitgemaakt     van     een     veel omvangrijker    bestek.    Deze    vorken    zijn    ondertussen    door    aankoop    uit Amsterdam naar Vlierbeek weergekeerd. Uit   de   rekeningen   van   die   tijd   kan   men   overigens   afleiden   wat   jaarlijks gegeten   werd   door   de   eenentwintig   monniken,   de   knechten   en   de   meiden. De   grootste   som   werd   besteed   aan   "zeevisch":   940   gulden;   "groenen   visch uyt   onse   vyvers":   150   gulden;   8   ossen,   samen   voor   een   bedrag   van   640 gulden;   voor   wijn   werd   835   gulden   betaald.   Verder   at   men   jaarlijks   11 schapen, 13 kalveren, 4 lammeren en 8 varkens. De   abdij   stelde   het   in   die   tijd   blijkbaar   goed.   Dit   is   niet   te   verwonderen.   De kloosters   deelden   toen   in   de   welvaart   van   de   Oostenrijkse   Nederlanden.   De abten   streefden   bovendien   naar   het   comfort   en   zelfs   naar   de   luxe   die   eigen waren   aan   de   hogere   standen;   ze   gingen   zich   zelfs   gedragen   als   prinsen. Er   werd   een   prestigepolitiek   gevoerd   die   heel   wat   wedijver   in   de   hand werkte.   Uiteraard   gaf   dit   aanleiding   tot   seculariserende   tendensen   die   het spiritueel   en   intellectueel   leven   niet   ten   goede   kwamen.   Een   ander   reeds vermeld     feit     sluit     hierbij     aan.     Vermits     de     abdijen     wegens     het amortisatiedecreet   geen   onroerende   goederen   meer   konden   aankopen,   en om    de    overschotten    uit    hun    inkomsten    toch    te    kunnen    aanwenden, begonnen   ze   te   investeren   in   bouwwerken.   Dit   gebeurde   in   Gembloers, Affligem,   Orval,   Doornik,   Heilissem   en   op   vele   andere   plaatsen.   Vlierbeek wou niet ten achter blijven.
Pastorij Vlierbeek
Abdij van Vlierbeek

ABT ILDEPHONSUS VANDEN BRUEL

(1772-1792)

In   1755   was   te   Vlierbeek Ildephonsus             Vanden Bruel,    afkomstig    uit    Vorst in     de     Kempen,     monnik geworden.    Hij    was    toen negentien   jaar   oud.   Op   12 september    1772,    kort    na de    dood    van    Thys,    werd hij   in   aanwezigheid   van   de Mechelse      aartsbisschop, Johannes     Henricus     van Franckenberg            (1759- 1801),   en   de   kanselier   van Brabant   tot   abt   verkozen. Zijn    installatie    volgde    op 20      november      en      zijn wijding    tien    dagen    later. Zijn   devies   luidde:   Amore   virtutis   odore   ("Uit   liefde   die   de geur   is   van   de   deugd").   Op   de   Vlierbeekse   pastorie   hangt een    geschilderd    portret,    waarop    de    abt    is    voorgesteld, bladerend   in   een   boek   met   een   commentaar   op   de   regel van   de   H.   Benedictus.   Het   tafelkleed   is   versierd   met   zijn wapen en kenspreuk. Bij   een   antiquair   te Amsterdam   waren   twee   zilveren   vorken te   koop,   afkomstig   uit   Vlierbeek.   En   inderdaad,   ze   waren versierd   met   het   wapen   van   de   abdij,   vergezeld   van   mijter en   staf   en   van   een   banderol   met   het   opschrift   Vlierbacum. De   datum   1773   bewees   dat   ze   tijdens   het   abbatiaat   van abt   Vanden   Bruel   waren   gemaakt.   Deze   had   ze   kort   na   zijn aanstelling   besteld   bij   de   Leuvense   edelsmid   K.H.   Becker die   ook   zijn   merkteken   aanbracht.   Ongetwijfeld   hebben   ze deel   uitgemaakt   van   een   veel   omvangrijker   bestek.   Deze vorken   zijn   ondertussen   door   aankoop   uit Amsterdam   naar Vlierbeek weergekeerd. Uit   de   rekeningen   van   die   tijd   kan   men   overigens   afleiden wat   jaarlijks   gegeten   werd   door   de   eenentwintig   monniken, de   knechten   en   de   meiden.   De   grootste   som   werd   besteed aan    "zeevisch":    940    gulden;    "groenen    visch    uyt    onse vyvers":   150   gulden;   8   ossen,   samen   voor   een   bedrag   van 640   gulden;   voor   wijn   werd   835   gulden   betaald.   Verder   at men   jaarlijks   11   schapen,   13   kalveren,   4   lammeren   en   8 varkens. De   abdij   stelde   het   in   die   tijd   blijkbaar   goed.   Dit   is   niet   te verwonderen.   De   kloosters   deelden   toen   in   de   welvaart van    de    Oostenrijkse    Nederlanden.    De    abten    streefden bovendien   naar   het   comfort   en   zelfs   naar   de   luxe   die   eigen waren    aan    de    hogere    standen;    ze    gingen    zich    zelfs gedragen   als   prinsen.   Er   werd   een   prestigepolitiek   gevoerd die   heel   wat   wedijver   in   de   hand   werkte.   Uiteraard   gaf   dit aanleiding   tot   seculariserende   tendensen   die   het   spiritueel en   intellectueel   leven   niet   ten   goede   kwamen.   Een   ander reeds    vermeld    feit    sluit    hierbij    aan.    Vermits    de    abdijen wegens   het   amortisatiedecreet   geen   onroerende   goederen meer   konden   aankopen,   en   om   de   overschotten   uit   hun inkomsten    toch    te    kunnen    aanwenden,    begonnen    ze    te investeren    in    bouwwerken.    Dit    gebeurde    in    Gembloers, Affligem,    Orval,    Doornik,    Heilissem    en    op    vele    andere plaatsen. Vlierbeek wou niet ten achter blijven.
Pastorij Vlierbeek

Abdij van Vlierbeek